Verjaren in the middle of nowhere

Ten eerste wil ik iedereen bedanken voor de lieve berichtjes en felicitaties! Heb een topverjaardag gehad. Daar heeft het Wondercamp mede aan bijgedragen, alhoewel dat niet persé aan het kamp lag, eerder aan de mensen. Ik kan in alle eerlijkheid zeggen dat het Wondercamp het raarste kamp is waar ik ooit in mijn leven ben geweest.

Het begon allemaal om 11 uur ’s ochtends, toen we met de grootste koffer van iedereen – Michelle, ik en Evy deelden deze met zijn drieën – in de trein zaten. Er was ons al verteld dat Hongarije in de top 5 staat van meest Alcoholische landen, maar dat op dit tijdstip de helft van de organisatoren van het kamp al bezopen zouden zijn, dat hadden we niet verwacht. Er werd dan ook rondgegaan met flessen en waterpistolen gevuld met Palinka. Wij waren dan wel zo slim om denk ik als een van de weinigen, deze over te slaan. Voelde er dan ook niet zo veel voor om met mijn mond aan een fles te lurken waar tientallen andere studenten aan gedronken hebben. Eenmaal aangekomen bij het kamp werden we in groepen ingedeeld, kregen we een slaapzaal per school, met erg fijne stapelbedden waar de veren van in je rug bleven staan én begonnen we met de spellen. Met onder het genot van, je raadt het al, nóg meer Palinka. Bij deze drank moet je je voorstellen dat het homemade is, meer dan 50%, ruikt naar Spiritus en smaakt naar schoonmaakmiddel. Om deze reden werd deze drank dan door de meeste studenten ook gretig naar binnen gewerkt. Na de spellen kregen we het meest droge voedsel dat nog erger aan je gehemelte blijft plakken dan hosties en werd er gefeest. Om 12 uur ’s nachts werd ik omgeroepen in de feestzaal en door iedereen gefeliciteerd. Enkele uurtjes later, toen ik de slaapzaal binnen strompelde, stonden mijn lieve huisgenootjes op me te wachten met wafels en kaarsjes en hadden ze een leuk cadeautje voor me.

De daaropvolgende dag besloten ik, Evy en Roy om naar Siofok te gaan, we voelden er niet zoveel voor om weer onder dwang Palinka te moeten drinken. Ik weet namelijk zeker dat dit gaten in je slokdarm en je maag brandt. Helaas duurde het 1,5 uur voordat er uiteindelijk een bus kwam en toen we er uiteindelijk waren, bleek dit feestparadijs bijna uitgestorven te zijn. Gelukkig hebben we ons vermaakt met dance-battles en een bord overheerlijke pasta. We hebben nog bij het Balatonmeer gezeten, wat werkelijk prachtig is als de zon ondergaat en de sterrenhemel weerspiegelt in het water. Eenmaal terug bij het kamp werd er wederom gefeest en konden we genieten van een wijnproeverij. Toch vonden we het erg vreemd dat de organisatoren verwachtten dat Erasmusstudenten, vol aandacht naar een man met een microfoon luisteren, die in het Hongaars over verschillende wijnen brabbelt. Er werd brood en wijn gedronken alsof de studenten een week geen eten hadden gekregen. Hierna kreeg ik nog een aangename verrassing: onder een smoes werd ik naar onze slaapzaal gebracht en stonden daar alle mensen die ik ken van onze school rondom een reusachtige taart met 21 erop. Er werd gezongen voor me en champagne gedronken, zo lief! Na een lange nacht vol geluiden op onze slaapzaal die ik liever niet had gehoord, werd het weer thuis om de reusachtige koffer terug naar Boedapest te slepen.
McDonalds en een warm bad hebben ons nog nooit zo goed gedaan. Met enorme spierpijn heb ik bovendien beter dan ooit geslapen.

Zo, nu weten jullie ook wat het doel in het leven van Hongaren is: zo snel mogelijk dronken worden en zorgen dat je het ook blijft. Keep you posted!

Liefs